LICEUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCE

Zdobądź wiedzę niezbędną na studia, jakie tylko sobie wymarzysz!

SZKOŁA PODSTAWOWA

Dzieci zdobywają wiedzę, ale i PASJĘ do jej wykorzystania.

DOBRY START

Twoje marzenia są w zasięgu ręki!

NOWOCZESNY KAMPUS

Doskonałe warunki dla rozwoju i kreatywnego myślenia!

Arrow
Arrow
Slider
SZKOŁA PODSTAWOWA
z oddziałami gimnazjalnymi
LICEUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCE
im. św. Stanisława Kostki
BURSA I INTERNAT
 

STREFA UCZNIA

Wszystkie informacje dotyczące nowego roku szkolnego 2017 / 2018 znajdziecie w STREFIE UCZNIA


Bł. Biskup Leon Wetmański

Leon Wetmański  urodził się 10 kwietnia 1886 w Żurominie jako syn Adama i Korduli z Chądzyńskich. W latach 1895–1900 uczęszczał do szkoły gminnej w Żurominie. W 1902 rozpoczął studia w Seminarium Nauczycielskim w Wymyślinie (obecnie Skępe). Za potajemną naukę języka polskiego i podpisanie petycji do władz zaborczych o uwzględnienie języka polskiego w szkolnym programie został wydalony z trzeciego, ostatniego roku studiów. W 1906 r. zdał egzamin gimnazjalny w Płocku i został przyjęty do Wyższego Seminarium Duchownego, którego rektorem był ks. Antoni Julian Nowowiejski. W czasie studiowania odznaczał się pracowitością i dużą wrażliwością na wszelkie zobowiązania. Przez rok pełnił obowiązki dziekana kleryckiego.

Święcenia kapłańskie przyjął 23 czerwca 1912 w Płocku z rąk bpa Antoniego Juliana Nowowiejskiego. Po wakacjach został skierowany na dalsze studia do Akademii Duchownej w Petersburgu. Ukończył je w 1916, uzyskując stopień magistra.

Będąc w Petersburgu podczas I wojny światowej, niósł pomoc materialną i moralną uchodźcom, zorganizował sierociniec. Ze względu na wojnę nie mógł powrócić do Polski. Miejscowy biskup zatrudnił go jako prefekta w gimnazjum żeńskim w Petersburgu, a w 1917 zlecił mu wykłady z homiletyki oraz funkcję ojca duchownego w miejscowym seminarium.

W 1918 powrócił do Polski. Biskup Antoni Julian Nowowiejski mianował go profesorem ascetyki i mistyki oraz ojcem duchownym płockiego seminarium. Był wykładowcą i spowiednikiem Niższego i Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku. Patronował wielu akcjom kleryckim, m.in. z jego inicjatywy powstało koło misyjne i abstynenckie.

Był wicerektorem Seminarium Duchownego w Płocku, odznaczał się głębokim życiem religijnym, obok pracy duszpasterskiej zajmował się walką ze zjawiskiem  alkoholizmu. W 1921 rozpoczął pracę w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego jako duchowy kierownik Zgromadzenia Sióstr Pasjonistek oraz Zgromadzenia Sióstr Służek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej, gdzie spowiadał i prowadził miesięczne dni skupienia i rekolekcje.

19 grudnia 1927 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji płockiej . Sakrę biskupią przyjął 22 kwietnia 1928 w Płocku.

W dalszym ciągu oddawał się pracy misyjnej i charytatywnej, a jako biskup pomocniczy także kurialnej i wizytacyjnej. Pasją jego życia była praca charytatywna i rekolekcyjna, której najwięcej poświęcał czasu i uwagi. W 1931 r. został prezesem  Towarzystwa Dobroczynności w Płocku. Zreorganizował je i już w 1932 r. powołał Katolickie Towarzystwo Dobroczynności Diecezji Płockiej „Caritas”. Został jego prezesem i rozszerzył jego działalności na teren całej diecezji.

Zaczęły powstawać parafialne koła „Caritas”. Powstała księgarnia „Caritas”, która z uzyskanych dochodów finansowała działalność biura organizacji. Wznowił działalność stołówki i utworzył kuchnię, która dziennie wydawała 500 obiadów bezpłatnie. Założył także Stowarzyszenie Pań Miłosierdzia.

Był sekretarzem generalnym Związku Misji Duchowych w Polsce, a od 1939 r. dyrektorem Krajowej Unii Apostolskiej Kapłanów w Polsce. Dostąpił też godności prałata kapituły katedralnej płockiej.

II wojna światowa, która wybuchła 1. września 1939 r. zastała go w pełni posługi biskupiej.  Trwała ona jeszcze przez pewien czas, do jego pierwszego aresztowania 11. listopada 1939 r. i osadzenia go w miejscowym więzieniu. Zwolniony po kilku dniach nadal pracował. 28 lutego 1940 r. został przewieziony do Słupna. Tam potajemnie odprawiał mszę świętą i święcił alumnów ostatniego roku Wyższego Seminarium Duchownego w Płocku. W nocy 6 z 7 marca 1941 razem z arcybiskupem Nowowiejskim został przewieziony do Płocka, a stamtąd do niemieckiego obozu zagłady Soldau (KL) w Działdowie, gdzie został umieszczony w celi z innymi księżmi. Wielokrotnie odprawiał nabożeństwa, starał się – aby siebie i swoich braci kapłanów doprowadzić do pełnej dojrzałości do męczeństwa. Prawdopodobnie został zamordowany po epidemii tyfusu w lipcu i sierpniu 1941 roku. Oficjalna data śmierci podana przez władze niemieckie to 10 października 1941 r. 13 czerwca 1999 r. został beatyfikowany w grupie 108 błogosławionych męczenników przez papieża Jana Pawła II.

PATRONI SZKÓŁ KATOLICKICH