LICEUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCE

Zdobądź wiedzę niezbędną na studia, jakie tylko sobie wymarzysz!

SZKOŁA PODSTAWOWA

Dzieci zdobywają wiedzę, ale i PASJĘ do jej wykorzystania.

DOBRY START

Twoje marzenia są w zasięgu ręki!

NOWOCZESNY KAMPUS

Doskonałe warunki dla rozwoju i kreatywnego myślenia!

Arrow
Arrow
Slider
SZKOŁA PODSTAWOWA
z oddziałami gimnazjalnymi
LICEUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCE
im. św. Stanisława Kostki
BURSA I INTERNAT
 

STREFA UCZNIA

Wszystkie informacje dotyczące nowego roku szkolnego 2017 / 2018 znajdziecie w STREFIE UCZNIA


Bł. Arcybiskup Antoni Julian Nowowiejski

Antoni Julian Nowowiejski  urodził się 11. lutego 1858 r. w miejscowości Lubienie, w guberni radomskiej  (zaboru rosyjskiego) – dokładnie w dniu objawienia Matki Bożej w Lourdes. Rodzicami byli Antoni – nadleśniczy w leśnictwie Iłża i Marianna z Sutkowskich.

W wieku 15 lat wraz z rodzicami sprowadził się do Płocka. Tu wstąpił do Seminarium Duchownego, a po jego ukończeniu został skierowany na dalsze studia do  Cesarskiej Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu. Święcenia kapłańskie przyjął 10. lipca 1881 z rąk biskupa Aleksandra Gintowta. Był profesorem liturgiki, teologii moralnej i łaciny a później rektorem Seminarium Duchownego w Płocku. W 1888 r. otrzymał godność kanonika honorowego kapituły płockiej. Pełnił funkcję wikariusza generalnego diecezji.

12 czerwca 1908 roku został mianowany biskupem diecezjalnym płockim.  Sakrę biskupią otrzymał w Petersburgu z rąk arcybiskupa Apolinarego Wnukowskiego, a ingres do katedry w Płocku odbył się 10 stycznia 1909 r.

W 1913 r. udzielił sakramentu bierzmowania dzieciom w Andrzejewie. Jednym z bierzmowanych był późniejszy Prymas Tysiąclecia Stefan kard. Wyszyński, który tak wspominał ten dzień: „Spotkanie małego chłopca z dostojnym biskupem wywarło na mnie potężne i niezapomniane wrażenie. Ilekroć później zapraszany byłem z różnymi odczytami do Płocka, biskup Nowowiejski – wówczas już arcybiskup – często mi powtarzał: Bierzmowałem księdza profesora, a tak rzadko do nas przyjeżdża. Jak gdyby słusznie uważał, że powinienem płacić tym, na co mnie stać, za wielką łaskę pasowania mnie na rycerza Chrystusowego”.

Podczas I wojny światowej zajmował się ratowaniem głodujących dzieci robotniczych. Jako pierwszy prezes Papieskiej Unii Misyjnej – zorganizował taką strukturę w Płocku (1919). Jego zatroskanie o Kościół wyraża się w słowach: „Największą troską […] są dusze ludzkie” i „tylko miłością się dochodzi do celu… „ Jego działanie skierowane było na rozwój i tworzenie nowych dzieł Bożych. Z pewnością takim było założenie Muzeum Diecezjalnego, a w 1916 roku Niższego Seminarium Duchownego. W 1929 r. wybudował dla kleryków Dom Letniskowy, zwany „Antoniówką”. Rok później powołał Diecezjalny Instytut Akcji Katolickiej.

Pasją jego życia była praca naukowa. Był autorem prac z zakresu historii, liturgii, komparatystyki kościelnej. Do najwybitniejszych dzieł należy „Wykład liturgii Kościoła katolickiego” oraz „Ceremoniał parafialny podstawowy podręcznik duchowieństwa parafialnego” (którego do wybuchu II wojny światowej było aż siedem wydań). Zasłynął także z obszernego dzieła „Płock. Monografia historyczna”.

25 listopada 1930 został mianowany przez papieża Piusa XI arcybiskupem tytularnym Silyum. Z okazji 50-lecia kapłaństwa prezydent Rzeczypospolitej nadał mu w 1931 r. Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Polonia Restituta, a Uniwersytet Warszawski – tytuł doktora honoris causa. W Płocku nadano mu tytuł Honorowego Członka Rady Miasta.

Kiedy Niemcy wkroczyli w 1939 r. do Polski pozostał w Płocku, choć miał możliwość ukrycia się przed okupantem. W 1940 został aresztowany przez Niemców, był internowany w Słupnie k. Płocka, następnie więziony w piwnicy budynku obecnego ratusza w Płocku, a później w hitlerowskim obozie koncentracyjnym w Działdowie. Poddawany był torturom moralnym i fizycznym, ale nie załamał się. Pewnego dnia hitlerowcy wyprowadzili sędziwego arcybiskupa na podwórko obozu i na oczach współwięźniów zaczęli pędzić biegiem do latryny i z powrotem. Gdy przewrócił się w błoto zerwano z jego szyi krzyż i kazano go podeptać – arcybiskup odmówił. Z szacunkiem pochylił się i krzyż ucałował. Najcięższą próbę przeszedł w Wielki Piątek – 11 kwietnia 1941 r., kiedy to upadł na ziemię uderzony w skroń biczem zakończonym ołowiem. Zmarł prawdopodobnie 28 maja 1941 r. Miejsce pochówku Arcybiskupa nie jest znane.

Dokładnie 40 lat po śmierci abpa Antoniego Juliana 28 maja 1981 r. w Warszawie na ul. Miodowej, zmarł bierzmowany przez niego Prymas Stefan Wyszyński.

Beatyfikowany został wraz z bpem Leonem Wetmańskim oraz 106 innymi polskimi męczennikami II wojny światowej, 13 czerwca 1999 r. w Warszawie przez Jana Pawła II. Tego samego dnia Papież powiedział do pielgrzymów z diecezji płockiej: „Jest to niezwykły dar Opatrzności. W tragicznych latach wojny i okupacji Bóg dał Wam dwóch pasterzy, świadków bezgranicznej miłości Chrystusa”…

4 grudnia 2008 r. hołd abpowi Nowowiejskiemu oddał Senat Rzeczypospolitej: „Senat Rzeczypospolitej Polskiej uznaje życie i działalność błogosławionego Arcybiskupa Antoniego Juliana Nowowiejskiego za chlubny przykład heroizmu obywatela i kapłana, za wzór działacza społecznego, którego praca nad duchowością narodu, obroną jego godności w chwilach największych prób dowodziła heroicznego umiłowania Boga i Ojczyzny. Senat oddaje hołd błogosławionemu Arcybiskupowi Antoniemu Julianowi Nowowiejskiemu, uznając, iż jest człowiekiem godnym najwyższego uznania i należnej czci. Stanowi wzór do naśladowania dla kolejnych pokoleń Polaków”.

Decyzją biskupa diecezjalnego płockiego Piotra Libery rok 2008 był obchodzony jako rok bł. abp. Antoniego Juliana Nowowiejskiego. Arcybiskup Antoni wraz z biskupem Leonem Wetmańskim byli patronami Niepublicznego Gimnazjum Katolickiego w Sikorzu a obecnie są patronami Katolickiej Szkoły Podstawowej w Płocku.

PATRONI SZKÓŁ KATOLICKICH